آقا معلم،عشایر به کوچ ابدی رفت، یک دنیا خاطره را با خود برد

او را باید حافظه قرن معاصر عشایر نامید.مردی که ازسال ۱۲۸۶ شمسی و از قرن بدون جاده و ارتباطات، قرن تفنگ و یاغی گری، پا به قرنی گذاشت که برای باسواد شدن در آن هیچ مانعی جز خواستن نیست.مردی که سرانگشتانش سفید از گچ بود و شانه هایش رد تفنگ داشت« میرزا ابوالحسن حسینی نیک»